Istria przywitała nas zielonymi lasami, soczystą zielenią, kwitnącymi platanami, strzelistymi piniami rosnącymi wzdłuż krętej nadmorskiej drogi oraz górzystym terenem z pięknymi skałami.  Przepiękne wille, stare, zabytkowe tuż przy linii brzegowej nie umknęły mojej uwadze. Niektóre odnowione, ale większość do remontu.

Nasza przygoda rozpoczęła się od Kopru w Słowenii. Stamtąd mieliśmy zamiar pojechać na sam koniec półwyspu Istria do Premantura. Plany uległy zmianie i przejechaliśmy w poprzek półwyspu malowniczą trasą przez soczysto zielone lasy z Kopru do Lovranu a potem do małej miejscowości Moscenicka Draga -niewielkiej miejscowość na wschodnim wybrzeżu Istrii.

„Jedźmy na Węgry podobno jest tam fajnie” – to słowa mojego męża. Tak zaczęła się nasza przygoda z tym krajem do którego nie miałam wtedy ochoty pojechać a jednak pojechałam i nie żałuję. Przez kilka kolejnych lat z rzędu udało się nam zwiedzić niemal całe Węgry od Debreczyna poprzez Eger, Egerszalok, Budapeszt, Hortobagy, jezioro Cisa, Tokaj, Med, Balaton od strony Balatonello i od strony Badacsonytomaj, Miszkolc, Keszthely, Veszprem oraz Bukki Nemzeti Park po Tihany /w maju 2025 r./.

Do Marsylii dotarliśmy pod koniec listopada. Przywitał nas MISTRAL – jak mówią mieszkańcy – wiatr wiejący od Lyonu i miejscowi w kurtkach puchowych, czapkach i szalikach, którzy „zamarzali w temperaturze 11 -16 *C. Recepcjonista hotelu, do którego przybyliśmy zapewnił nas , że jeszcze będzie normalnie czyli cieplej niż obecnie. My lżej ubrani w lekkie kurtki przeciwwietrzne i takie same spodnie ruszyliśmy entuzjastycznie w miasto i do portu. Szybko i nieprzyjemnie przekonaliśmy się, że wiatru tego nie należy lekceważyć! Pomimo mocnego słońca przynosił on naprawdę przenikający chłód!